Geslaagd   voor D

Mijn huisje

Het is het kleinste appartement in een rijtje van 4. De ruimte is voor mij perfect, riant, meer dan genoeg!!! En heeft relatief een hele lage huur.

Het is wel 45 minuten rijden naar m’n eventuele toekomstige werk, maar dat neem ik dan maar voor lief.

Ik zeg dus ja tegen de nieuwe verhuurder.

Hal

Gang

Badkamer

Woonkamer

Slaapkamer

Keuken

Op 6 februari verhuis ik van m’n kamer op de paardenboerderij; Akurholt,

naar m’n eigen appartement in Njardvik.

En ik ben niet alleen. De huiskat van de boerderij verhuist met mij mee.

Snulla is inmiddels zo op mij gesteld geraakt dat het de huidige eigenaar voorstelt haar mee te nemen.

Bovendien vangt ze geen muizen en heeft dus geen waarde voor de boerderij.

Ik heb er een nachtje op geslapen en besluit het aanbod aan te nemen.

Ik heb nu dus een huisje voor mezelf, met huisdier.

Van m’n nieuwe verhuurder kan ik een oude matras, eettafel met stoelen, kast, stoel en bordjes krijgen.


Bij de kringloop koop ik een slaapbankje, bureautje, beddengoed, een paar pannetjes en bestek.

Op internet vind ik een gratis wasmachine en ik regel pallets voor onder m’n matras.


M’n broertje stuurt me een doos vol lampen en gordijnen.


Het stelt allemaal niet zo veel voor bij de rijschool. Een paar halfbakken theorielessen, 6 uurtjes rijden op de bus, en ik kan examen doen. Als dan eindelijk de toestemming uit Nederland (RDW) binnen is kan ik spijkers met koppen slaan.

Op 17 febr. slaag ik voor m’n theorie en op 22 febr. mag ik afrijden op de bus.

29 februari rij ik tenslotte af voor de Taxi.

Ik lever alle behaalde papieren, samen met m’n Nederlandse rijbewijs, in bij de betreffende instantie en krijg een tijdelijk document mee. Over een paar weken ontvang ik m’n nieuwe IJslandse rijbewijs. Inclusief Code 95!!!

En met alle spullen die ik nog uit Boris heb maak ik al heel snel een echt thuis.


Het voelt helemaal goed.

Nu kan ik eindelijk serieus solliciteren. Ik heb bij 2 bedrijven een uitnodiging voor een sollicitatie gesprek. Ik heb eigenlijk al een voorkeur maar ga toch beidde gesprekken aan.

Mijn voorkeur wordt verder bevestigd. Ik kan bij beide bedrijven vandaag beginnen.

Ik kies voor Grayline en niet voor Reykjavik Excursions.


Grayline is een wat kleiner, frisser bedrijf. Procentueel gezien hebben ze meer tourtjes het land in.

1 Maart is m’n eerste werkdag.

De eerste 7 dagen rij ik met andere chauffeurs mee om de stad en routes wat te leren kennen.

De stad Reykjavik; met een lijst met 160 hotels die door Grayline bedient wordt. Het vliegveld Keflavik; waar de drommen bezoekers aankomen en vertrekken. De Blue Lagoon; 1 van de hoofd attracties in de omgeving van Reykjavik.


En de echte tourtjes natuurlijk. Daar waar het mij allemaal om te doen is.

Ik mag de eerste week meteen een tourtje zuid kust doen.

De chauffeur die de rit eigenlijk zou doen gaat mee als passagier.

Samen met de gids Astor doe ik m’n eerste echte tour.

De eerste weken zijn best zwaar. De werkdagen zijn lang: 12 uur. Plus de reistijd van en naar huis; zo’n anderhalf uur. Ik rij voornamelijk op de Sprinter (mini bus) in de stad. Hotels leren, hotels leren, hotels leren. Ik krijg elke keer een lijstje van 4, 5 of 6 hotels waar ik passagiers mag ophalen. Waneer ik alle mensen in de bus heb breng ik ze naar onze terminal: Holtagarda.

Hiervoor heb ik 30 minuten de tijd. Ik ben zelf verantwoordelijk voor de volgorde en route van de pick-up. Aan boord heb ik een I-pad waar de opdrachten binnenkomen. Hierop kan ik ook aangeven welke passagiers ik bij me heb. Verder is er radio contact met de basis. In geval van bijzonderheden, no-shows, vragen, of wijzigingen in de opdracht. Ik weet niet precies de getallen maar we rijden met ongeveer 10 Sprinters, tegelijkertijd, in de stad.

Seljalandsfoss

Reynisfjara: Black beach

Skogafoss

Astor loodst me door de tour en helpt me de weg te vinden. Ik voel me prinsheerlijk. De beste stoel in het huis, de gids naast me, een prachtige tour,... en ik krijg ervoor betaald.

Ik ben echt helemaal blij.


Op de zaak voel ik mij goed. De collega's zijn vriendelijk en open. Ik voel me welkom en geaccepteerd.

Iedereen spreekt Engels. Er werken met name IJslanders. Daarnaast aardig wat Oost Europeanen en dan nog een stelletje van alles en nog wat (UK, NL, Chilli)

De sfeer is collegiaal en prettig.


Het is makkelijk en toegankelijk om contact te maken met de verschillende lagen binnen het bedrijf. Iedereen wordt aangesproken op z’n voornaam en je kan altijd zonder afspraak binnenlopen.

In plaats van een koffie, frisdrank en snoepautomaat is er altijd: gratis Skyr (IJslandse kwark), AB mjolk (lijkt wat meer op yoghurt), brood (4 soorten), kaas, melk en altijd verse koffie.

2 keer in de week is er wat extra's:

1 dag liggen de tafels vol met vers fruit

en 1 dag lekkere verse bolletjes van de bakker met zalmsalade enzo.

Vanaf onze terminal vertrekken de passagiers op de grotere bussen naar de diverse tours,

de blue Lagoon of het vliegveld.


De Sprinters helpen natuurlijk ook met de Drop-off.

Vooral voor de mensen van het vliegveld. Die worden na aankomst in onze terminal in Reykjavik keurig door de Sprinter met hun bagage voor de deur van hun hotel afgezet.


De passagiers van onze dag-tours worden aan het eind van de dag door de tourbus zelf, zo dicht mogelijk bij hun hotel afgezet. Alleen voor hotels die heel erg uit de route liggen kunnen de tourbussen de hulp van een Sprinter vragen.


De sfeer is goed. Iedereen is behulpzaam en aardig.

De “stress” van elke keer een nieuw adres vinden en bedenken hoe je daar komt en de logische volgorde van de diverse locaties maken de dagen erg intensief. Savonds ben ik deze leerperiode dan ook behoorlijk stuk: piepende oren en helemaal leeg.

Desalniettemin gaat het goed. Het lukt me keer op keer op keer om m’n opdrachten te naar behoren uit te voeren.



Ik werk in de “shift”: 2, 2, 3.

Dit is een heel gebruikelijk systeem in IJsland.

Het wil zeggen: 2 dagen werken, 2 vrij, 3 werken, 2 vrij, 2 werken, 3 vrij, 2, 2, 3, 2, 2, 3, etc.

Dat komt neer op: 1 week van 5 werkdagen en de volgende week 2 werkdagen.

De ene week lang weekend werken, de volgende week een lang weekend vrij.

Nou moet ik zeggen dat die 3 dagen vrij er zelden van komt omdat ik meestal gevraagd wordt een extra dienst te draaien. En werkdagen langer dan 12 uur zijn ook niet ongebruikelijk.


Thuis is het ondertussen steeds aangekleder en gezelliger. Ik geniet van de aanwezigheid van Muis.

Ik voel me helemaal thuis en op m’n plekkie.

De schattebout. Elke avond, waneer ik thuis kom uit m’n werk, springt Muis uit het raam en komt naar m’n auto gerent. Driftig snorrend kan ze niet wachten om me gedag te zeggen. Ik voel me een enorme bofkont!!!